Je vlucht naar Alicante viel in maart uit. Je zette de claim bij EUclaim neer, kreeg een dossiernummer en hoorde er daarna vooral niets meer over. Vanmorgen stond het bedrijf in het nieuws, maar niet omdat jouw zaak rond is.
De rechtbank Gelderland sprak maandag 24 augustus het faillissement uit van EUclaim, het bedrijf dat sinds 2007 namens vliegtuigpassagiers compensatie opeist bij luchtvaartmaatschappijen. Er ging al uitstel van betaling aan vooraf. EUclaim bevestigde het faillissement aan de NOS; de curator laat weten dat hij zich in eerste instantie op een doorstart richt. “Iedereen blijft aan het werk. En ook klanten van EUclaim blijven hun betalingen van uitgekeerde claims ontvangen”, zegt hij daar. Inmiddels hebben zich acht partijen bij hem gemeld om het bedrijf over te nemen.
Niet één bv ging om, maar vijf
Wat het beeld somberder maakt dan één faillissement: Transport Online telt vijf gelieerde bv’s die tegelijk failliet zijn verklaard: EUclaim BV, EUclaim UK BV, Miss Casey BV, Lennoc BV en Lennoc Development BV. Lennoc is bestuurder van onder meer EUclaim en levert de vluchtendatabase waarop de dienst draait. Volgens de Kamer van Koophandel werkten er ongeveer veertien mensen. EUclaim zegt zelf dat er sinds 2007 in totaal 846.057 passagiers gebruik van hebben gemaakt en dat het dagelijks ruim 13 miljoen vlucht- en weergegevens analyseert. Die cijfers komen van het bedrijf, niet van een toezichthouder, dus lees ze als orde van grootte.
Dat de database in dezelfde boedel zit, is voor een doorstart belangrijker dan het merk. Een claimbureau zonder eigen vluchtdata moet elke vertraging bij derden inkopen of terugvallen op wat de maatschappij zelf opgeeft, en dat is precies de partij tegen wie de claim loopt.
De maatschappijen wonnen deze markt door zelf te gaan wijzen
De verklaring van de curator is de interessantste zin uit het hele bericht. Het bedrijf kwam in de problemen doordat luchtvaartmaatschappijen reizigers zelf actiever zijn gaan wijzen op hun recht op compensatie bij vertraging en annulering. “Daardoor is een behoorlijk deel van de markt voor EUclaim weggevallen.”
Als dat klopt, is dit geen gewoon faillissement maar een markt die zichzelf opeet. Negentien jaar lang bestond het verdienmodel bij de gratie van één ding: dat maatschappijen hun eigen verplichting onder Verordening 261/2004 niet uit zichzelf nakwamen. Wordt die drempel weggenomen door een mailtje met een claimknop, dan houdt het bureau weinig over. Voor de reiziger is dat winst, ook al ziet het er vandaag uit als slecht nieuws.
Zelf claimen werkt tot de maatschappij nee zegt
Op deze site staat bij elk stuk over EU261 dat je die claim prima zelf kunt indienen, en dat blijft waar bij een simpele zaak: vlucht meer dan drie uur te laat, geen bijzondere omstandigheid, formulier invullen, geld binnen. Alleen stopt dat advies precies waar het lastig wordt. Zegt de maatschappij dat het weer of een stakingsdag buiten haar macht lag, dan begint een discussie waarin de tegenpartij alle vluchtgegevens heeft en jij een boardingpass. Een claimbureau kocht je uit die ongelijkheid, en dat is de reden dat het percentage bestond dat mensen zo vervelend vonden. EUclaim zei zelf 97 procent van zijn juridische procedures te winnen, en ook dat is een cijfer van het bedrijf, maar het gaat wel over precies dat deel: de zaken waarin de maatschappij eerst nee zei. Verdwijnt zo’n bureau, dan verdwijnt ook de partij die voor jou naar de rechter stapte bij een afwijzing van 600 euro.
Er is één punt waarop het faillissement de reiziger direct raakt: de dossiers zelf. Wat de curator zegt over doorbetaling gaat over claims die al zijn uitgekeerd door de maatschappij. Over lopende zaken zonder uitspraak zegt het niets.
Loopt er nog een dossier op jouw naam?
Pak dan eerst je eigen EUclaim-voorwaarden erbij en zoek op wat er staat over overdracht of volmacht. Dat is geen kleine letter maar de kern: bij dit soort bureaus draag je je vordering in veel gevallen formeel over, en dan zit die vordering nu in de boedel. Opnieuw indienen bij de maatschappij terwijl je claim is overgedragen levert een afwijzing op, en in het slechtste geval discussie over wie recht heeft op hetzelfde bedrag. Transport Online schrijft dan ook dat nog onbekend is wat het faillissement voor lopende zaken betekent.
Blijkt uit je voorwaarden dat je alleen een volmacht hebt gegeven, of heb je nooit een claim ingediend bij een bureau, dan is de route simpel. Zoek de bevestigingsmail met je dossiernummer op en zet drie dingen bij elkaar: je boekingsnummer, de vluchtdatum en het bewijs van vertraging of annulering. Daarmee dien je de claim rechtstreeks in bij de maatschappij, want het recht op compensatie zelf hangt aan Verordening 261/2004 en niet aan een bureau. Wachten tot er duidelijkheid is over een doorstart levert je niets op: de termijn waarbinnen je kunt claimen tikt gewoon door. In EU261 compensatie staat welk bedrag bij welke afstand hoort, en in vlucht vertraagd, wat nu welk bewijs je op de luchthaven al vastlegt.
Zit je claim bij een ander bureau, dan is dit hoe dan ook het moment om diezelfde passage over overdracht op te zoeken. Wat er met jouw vordering gebeurt als het bureau omvalt, staat daar en nergens anders.
Het eerstvolgende ijkpunt is het openbare verslag van de curator. Daarin komt te staan of een van die acht gegadigden ook de lopende dossiers en de Lennoc-database overneemt, of alleen de naam. Blijft het bij de naam, dan koopt iemand een merk zonder motor.
Stel je vraag
Vraag aan de redactie
Loop je vast met vertraging, bagage of een krappe overstap? Stuur je vraag zonder boekingscode of paspoortgegevens.